ارسال به

Eddie Fatu (28th March, 1973 – 4th December, 2009)

This past Friday, Eddie Fatu, known professionally as Jamal, Ekmo, and (most famously) Umaga passed away, aged 36, after suffering two heart attacks following him falling asleep watching television at his home in Spring, Texas.

I first read about this on the internet whilst waiting for Friday Night SmackDown! to start. At the time, details were sketchy. Originally announced as having passed away by various news sites, later updated to say he was in a life threatening condition. Highlighting the prevalence of Social Networking sites in 2009, fans read updates as his former WWE colleagues Jim Ross, Ken Kennedy, Val Venis, Candice Michelle, Chavo Guerrero, Torrie Wilson and Bobby Lashley (amongst others) offered support and prayers via their blogs or Twitter accounts. At one point, local newspaper, The Houston Examiner, announced that he had died (story later pulled). Shortly thereafter it was officially announced by the Wrestling Observer/Figure4Online who stated “Fatu passed away around 6 p.m. Eastern time after suffering a second heart attack while in the hospital.”

At present the exact cause and circumstances of his death are unknown. Ultimately we are not in possession of the facts and will not know the full story until information is made public. On the 4th December, Afa ‘The Wild Samoan’ released an official statement “regarding the sudden passing of Eki Fatu (aka Umaga)” which can be read elsewhere on the site in it he asked “for the fans and the press to respect the privacy of his family during this tough time. When there is more information to be made public, his family will do so. The worst thing that could happen would be to have false information about this horrible situation out there, only to make the situation even worse.” This article intends to respect that request.

I’m going to take Afa’s advice to “remember all the good times that we were able to share with him and the smiles on the millions of fans faces around the world when he walked to the ring to do what he loved most: wrestle.”

Samoan Royalty

At a billed height and weight of 6’4” 360 lbs (25 ½ stone), with his trademark tribal face paint, dreadlocks, Samoan Spike finisher and the word ‘SAMOA’ tattooed across his stomach Umaga was an imposing figure.

A member of the legendary Samoan wrestling dynasty that includes the likes of Afa, Sika, The Tonga Kid, Samu, Rikishi, Rosey, Manu, Black Pearl, L.A. Smooth, the late Yokozuna (who also died of a heart attack at the start of the decade, aged 34), several top class American football players and heavyweight boxer David Tua it was only natural that the future ‘Samoan Bulldozer’ would take an interest in wrestling.

The younger brother of The Tonga Kid/Tama (Sam Fatu), and Headshrinker Fatu/Rikishi (Solofa Fatu Jr.), Eddie Fatu followed in the family tradition after training at The Wild Samoans Training Center run by uncles Afa and Sika Anoa'i (his mother is their sister) before debuting in Afa’s Northeast-based World Xtreme Wrestling in 1995. Less than a year into his career, the twenty two year-old was signed by the WWF alongside cousin Matt Anoa'i (ECW’s Matt E. Smalls/WWE’s Rosey/AJPW’s RO’Z). Given the gimmick of Samoan gangsters they would stand in the aisle whenever his big brother Fatu (Rikishi/Solofa Jr. who was wrestling under the family surname and doing an anti-drugs and gangs ‘Make a Difference’ gimmick), wrestled.  

The gimmick was quickly dropped before it had the chance to lead anywhere and they were sent to Les Thatcher’s newly opened Heartland Wrestling Alliance (HWA) which had a working relationship as part of WWF’s ‘Farm System’ to improve their skills. Continuing to hone their craft they began working the independent scene both in the United States and Japan. It was in the latter, billed as Eddie Fatu and Matty Samu, The Samoans, that they enjoyed their first success trading FMW’s WEW (World Entertainment Wrestling) Hardcore Tag Team Titles with the team of Hideki Hosaka and Yoshinori Sasaki during 2000.

Returning to the States, they debuted in Memphis (another part of WWF’s ‘Developmental System’). Now known as Ekmo (Fatu) and Kimo (Matt), The Island Boyz, they held the Memphis Championship Wrestling Southern Tag Team Titles a record three times; winning, losing, regaining and then losing the belts again to The Haas Brothers (Charlie and the late Russ) and were ultimately the final holders of those Titles with a win over on-loan WWE talents The Acolyte Protection Agency.

After McMahon ended his working relationship with MCW in June 2001, The Island Boyz along with the rest of the WWF signed talent (including The Haas Brothers, Lance Cade, Victoria and the late Steve Bradley) were relocated to HWA where they defeated former WCW Cruiserweight stars Evan Karagias and Shannon Moore for the HWA Tag Team Championship (which they lost to Bradley and Val Venis).

3 Minutes

“The bond that Chuck and Billy have is sacred and that will never change. It doesn’t matter if it lasts fifty years, sixteen months, or three minutes… Wait a minute! Did I just hear myself say THREE MINUTES?” (Eric Bischoff, cunningly disguised as a Justice Of The Peace, SmackDown! 12/09/2002)

In 2002, WWE decided it was time to reintroduce them to the major league. They made their debut on the 22nd July episode of Raw attacking D-Lo Brown and Shawn ‘Planet’ Stasiak after the time ran out in a match new Raw General Manager Eric Bischoff had allocated “three minutes”.

Repackaged as Rosey (Kimo) and Jamal (Ekmo), 3 Minute Warning, Bischoff’s super-heavyweight henchmen who would perform run-ins and beat up whoever was in the ring once ‘The Bisch’ deemed their “Three Minutes of Fame” was up. The random attacks proved winning gimmick and over the following weeks The Fabulous Moolah and  Mae Young, Mini-Dust, ring announcer Lillian Garcia, The Big Show, ‘Superfly’ Jimmy Snuka, Jeff Hardy,  and even the two young women involved in the controversial ‘Hot Lesbian Action’ segment all found themselves the victims of 3 Minute Warning. If nothing else, they were non-discriminatory in their attacks on those ‘The Bisch’ deemed to be boring.

In their most memorable moment, they  crashed Billy Gunn and Chuck Palumbo’s ‘Commitment Ceremony’ on the ‘Season Premier’of SmackDown!. After Chuck and Billy’s stylist Rico turned heel on his men, and the Justice of the Peace unmasked as ‘Uncle Eric’, the 3 Minute boys performed a run-in. Ekmo delivered Samoan Drops to Palumbo and SmackDown! GM Stephanie McMahon before the SD! locker room rushed the ring and the Raw ‘invaders’ retreated into the crowd. Two weeks later 3 Minute Warning marked their official debut by defeating Chuck and Billy in an ‘Inter-Promotional Match’ at Unforgiven (22nd September).

Tag Team Gold seemed to be on the horizon. Coming off such a big pre-debut push, with a distinct look and a cool theme tune (‘3 Minutes’ by 2 Skinnee J’s) all seemed to be going swimmingly until the 14th October Raw where a Jamal Samoan Drop left 64 year-old WWE Hall Of Famer Pat Patterson with a separated shoulder. From then the booking of 3 Minute Warning was varied, as seen when the three man team of Jamal, Rosey and Rico lost to The Big Show in a Handicap Match on the next week’s Raw, although they remained a key part of the show until around November. After defeating the teams of Bubba-Ray Dudley and Jeff Hardy (4th November) and Bubba-Ray and Spike Dudley (11th November) on back-to-back episodes of Raw the Jamal, Rosey and Rico trio lost to Hardy, Bubba-Ray and Spike Dudley in a fun Elimination Tables Match at Survivor Series (17th November) after a run-in from D-Von Dudley marked the reuniting of his team with Bubba-Ray. The next night all three Dudleys beat 3 Minute Warning and Rico in a regular six man tag.

Following their two losses in as many nights, 3 Minute Warning continued to feud with the natives of Dudleyville (mostly on the losing end) were loosely associated with Bischoff and his assistant Chief Morley (Val Venis) until the following May when they lost to The Dudley Boyz two consecutive Mondays (12th May and 19th May, 2003) the latter being their final appearance on Raw. After one final appearance, jobbing to the make-shift team of Maven & Tommy Dreamer on the 1st June episode of HeAT, 3 Minute Warning came to an end when Jamal was released by the company, supposedly due to his part in a night club brawl with an off-duty police officer.

Real In Japan

Reverting to his Ekmo persona, the big man turned up in NWA: TNA where he teamed with Sonny Siaki beginning on the 24th September, 2003 weekly pay-per-view. The duo rolled over the likes of Shark Boy and Mad Mikey (the late Mike ‘Crash Holly’ Lockwood), Danny Doring and Roadkill (the last ECW Tag Team Champions) and even America’s Most Wanted but came to an abrupt end when Ekmo decided to accept bookings from All Japan. Suffice it to say, TNA wasn’t happy with the decision and his final TNA appearance came on the 19th November pay-per-view in a 5:15 loss to CM Punk and Julio DeNiro after future WWE rival Punk pinned Ekmo.

Wasting no time in making an impact, later that week he resurrected his Jamal name and made his AJPW debut teaming with fellow recent ex-WWE employee Justin Credible as part of AJPW’s prestigious annual round robin the Real World Tag League in 2003 (22nd November to 2nd December). The team came surprisingly close to winning the tournament, scoring wins over the legendary Toshiaki Kawada and Nobutaka Araya, and D-Lo Brown and TAKA Michinoku, before losing out to Kaz Hayashi and Satoshi Kojima in the Final.

He had more luck the following year alongside Hawaii’s AJPW veteran Taiyō Kea. Together they won the 28th Annual Real World Tag League (21st November to 1st December, 2004), in the first version of the tournament to utilize the multi-block (winners of ‘blocks’ A and B compete in finals) system. Dominating their Block, they built up an undefeated record as they bulldozed over Nobutaka Araya and Nobukazu Hirai (of TNA World X Cup fame) and Kensuke Sasaki and Katsuhiko Nakajima, and battled to draws with Storm Super (Love Machine Storm and Super Love Machine) and Toshiaki Kawada and Mitsuya Nagai, before defeating Kawada and Nagai in the Block B Finals and Block A Winners Kaz Hayashi and Satoshi Kojima in the final in the Grand Final, revenging last years loss for Jamal.

Nicknamed ‘The Samoan Typhoon’, his success wasn’t limited to tag team wrestling and for the first time in his almost decade-long career he started to branch out as a singles wrestler as Jamal developed into arguably the best Big Man-style worker in the business. The timing and execution of his springboard elbows and moonsaults, one-handed chokeslam, turnbuckle powerbomb, jumping Diamond Cutter, and Superfly-style Splash from the top rope was impeccable, especially for a man his size.  

The 2004 Champions Carnival Tournament (10th-20th April) saw Jamal finish in third place in Block A with wins over Hayashi and Keiji Mutōh (The Great Muta). The next year (9th-20th April) he came perilously close to winning it as Jamal finished second in Block B, which included a win over Kawada, to score a place in the semi-finals. After outlasting Block A winner Kojima in the semis, he just fell short of Sasaki in the final. In his biggest singles match to that point, the 1st September saw ‘The Typhoon’  unsuccessfully challenge for Kojima’s Triple Crown. 

Yet it was in the Jamal/Kea tag team that he had his most success. They were the highlight of TAKA Michinoku’s RO&D (Roughly Obsess & Destroy) stable which included former WWE colleagues Buchanan, D-Lo Brown and Rico. Their success was not confided to Japan. Earlier in 2004, the duo traveled to WWE Hall Of Famer Don Muraco and TV producer Linda Bade’s now defunct Hawai’i Championship Wrestling (a promotion that relied largely on international names from both the States and Japan, like Sting, The Great Muta, Masahiro Chono, Diamond Dallas Page, Rikishi, Jushin Liger, Samoa Joe and Yuji Nagata) where they captured the HCW Kekaulike Heritage Tag Team Championships from Kenjiro Katahira and Kenshin (replacing Kensuke Sasaki) on 17th January before losing them back to Katahira and Sasaki on 21st July.

On the 16th January, 2005 the duo won ‘The Big One’ by defeating Kendo Kashin and Yuji Nagata for the AJPW Unified World Tag Team Championships. They never lost the belts, holding them for the rest of the year until Jamal re-signed with WWE in December.  His final singles match for AJPW was a win over Araya on 1st December 2005 and his last match for the company four days later when he teamed with Kea and Michinoku to defeat Sasaki, Nakajima and Akira Raijin.

The Samoan Bulldozer

Unlike other WWE signings Fatu wasn’t sent to Ohio Valley Wrestling to hone his craft, nor was his debut prefaced by a series of vignettes whilst he was booked in dark matches before TV tapings on a regular basis. In fact, other than a solitary one night only 3 Minute Warning reunion in which they squashed Trent Acid in a dark match before the 9th January 2006 Raw he didn’t wrestle at all.

It turned out they had big plans for him judging by his (re)debut. On the 3rd April, 2006 the night after WrestleMania 22 debuting manager Armando Alejandro Estrada introduced the legendary Ric Flair to his new client … Umaga who went on to destroy the ‘Nature Boy’ setting up his first feud. Initial reactions to his new name, presumably a tribute to former New Zealand All Blacks captain Tama Umaga, and gimmick were largely negative. In his Umaga persona, the former-Jamal now wrestled barefoot and borrowed many stereotypical mannerisms popularised by his uncles The Wild Samoans back in the Seventies, yet from his in-ring debut (where he squashed Colt Cabana on the next week’s Raw) he was able to make the derivative gimmick work and slowly win the fans over week after week. Of course, also had the coolest nickname in the biz - ‘The Samoan Bulldozer’.

On April 30th his 03:29 Backlash destruction job of the former sixteen-time World Champion marked the first step in his climb to the top as ‘The Bulldozer’ built up an impressive undefeated streak and ploughed through the competition including wins over both a variety of local jobbers and established main eventers Triple H, Shawn Michaels, then WWE Champion John Cena and Kane – the latter of whom he had some really entertaining ‘Big Man’ matches with. In fact, Umaga was ultimately responsible for sending ‘The Big Red Machine’ packing to SmackDown! after he beat him in a ‘Loser Leaves Raw Match’on the 9th October special three hour Raw.

Having beaten the competition on Raw, Cyber Sunday (5th November) saw Kane voted in (ahead of ECW’s The Sandman and SmackDown!’s Chris Benoit) as an Inter-promotional Mystery Opponent for Umaga with the big Samoan again coming out on top, following two Samoan Spikes in what was by far the best match on the card. One night later, John Cena played ‘knight in shining armour’ to Maria (whom a vindictive Acting GM Eric Bischoff had booked in an inter-gender match with Umaga) setting up the big man’s next feud. Sure enough, Cena and Umaga found themselves on opposite sides at the next pay-per-view Survivor Series (26th November). Before much interaction could occur, ‘The Samoan Bulldozer’ (who was on The Big Show’s team) was disqualified 58 seconds into the bout when he started hitting the members of Team Cena with a television monitor. The next night Estrada issued a challenge to the WWE Champ and the former Jamal ended 2006 still ‘undefeated’ (unpinned or submitted) and poised as the next challenger to Cena’s title.

By this point WWE had gone out of their way to make Umaga appear even more dangerous and unstable as on the 11th December Raw he defeated Jeff Hardy (whom he also beat on the annual Tribute To The Troops from Iraq) via referee stoppageonly for him to deliver a Samoan Spikes to both the referee and an unconscious Hardy. By this point Umaga’s routine was one of the most familiar and over in the company. From late 2006 to early 2007, I wouldn’t hesitate to call him one of the most valuable guys on the roster. Whilst Umaga might never have had the merchandising potential of a John Cena or Rey Mysterio or the legacy of a Shawn Michaels or Undertaker he was over and had been consistently featured in the upper half of the card. The Umaga/Estrada double act had tremendous chemistry as well, which played out during their matches. Before the end of every match, Estrada would remove a Cuban cigar from his suit jacket and break it in half which served as the signal for Umaga to deliver the Samoan Spike.

That he had been able to get the outdated ‘savage’ character and the often clichéd ‘Undefeated Streak’ gimmicks over in the Twenty First Century was a compliment to his abilities. Eddie Fatu took a seemingly limited Umaga gimmick and was able to make it work showing just the right balance of domination and vulnerability to make his matches exciting. This was most evident when he finally met Cena on pay-per-view.

Having cost Cena an embarrassing loss to the ‘ex-Mr. Britney Spears’ Kevin Federline on the first Raw of the New Year (1st January, 2007), ‘The Samoan Wrecking Machine’ went on to beat Cena from pillar to post in the main event of New Year’s Revolution (07/01/07) only to lose via a well-timed roll-up. The match itself was surprisingly good in the way it was able to give Cena the (expected) win without taking away from Umaga’s Monster aura, which many feared would disappear after he suffered his first loss. Instead it turned out the timing was perfect as by this point Umaga had become established enough to look strong even when he did lose.

Seeking revenge for his protégé’s first loss, manager Armando Alexandra Estrada persuaded Acting GM Jonathon Coachman to let him choose the stipulation for their rematch and picked a ‘Last Man Standing’ Match. During the live contract signing on Raw, Cena showed some fire when he jumped the table to attack Estrada and Umaga but, paid the price on the January 22nd episode of Raw where he suffered ‘abdominal injuries’ after being attacked b ‘The Samoan Bulldozer’ during Cena’s handicap match with Coachman and Estrada, when Umaga to Superfly Splashed him through a table.

As you probably know, the ‘Last Man Standing’ war took place at Royal Rumble 2007 (28th January) less than a month after their first PPV collision. Going into the match, I expected them to build on their previous collision, make good use of all manner of short-cuts available to them and play off Cena's injuries with a much more intense 'all-out war' type of match. It was one of those occasions where the match actually surpassed expectations.
From the nice little pre-match touches of having Estrada psych-up Umaga whilst he waited in the ring and the slow stare-down that saw them go literally nose-to-nose to the convincing false finishes and breath-taking action which included ‘The Samoan Bulldozer’ missing his running hip-attack into the ring-steps, Cena attempting an FU only for his bad ribs to catch up with him as he collapsed face-first hitting his head on the steps (and using this an opportunity to blade) and (most memorably) Umaga sprinting along the tops of the Raw and SmackDown! tables before missing a splash through the ECW Announce Table, they took us on a tour de force right up until Cena used the ropes to choke the big man out.

For my money, this was a career-defining match for both Cena and Umaga and a strong argument can be made for calling it the best match of either of their careers. Not only a strong ‘Match of the Year Contender’, but easily one of the better WWE Title matches of the decade.

It wasn’t just his matches with Cena that received rave reviews. His chemistry with Jeff Hardy was off the charts as evidenced by their cracker at The Great American Bash (22nd July 2007) which was one of the best mid-card matches I've seen in years as they worked your classic Monster vs. underdog match done to perfection with the way the heel dominated almost the entire match but Jeff was able to get in little hope spots now and then… but only after Umaga made mistakes (landing with Jeff's knees between his legs, missing a second rope headbutt, missing that running hip bump, etc.). A previous match, on the 19th February Raw, saw ‘The Samoan Wrecking Machine’ absolutely destroy Jeff en route to his first of two Intercontinental Title reigns.

At the time he won this first singles title, Umaga was associated with Vince McMahon and embroiled in his feud with Donald Trump. WrestleMania XXIII’s ‘Battle Of The Billionaires’ saw McMahon and Trump put their hair on the line in a match between Intercontinental Champion Umaga and ECW Champion Bobby Lashley.It wasn’t the main event but it was the match that received the most exposure and (more importantly) the most credit for drawing people to purchase the show. The emphasis was clearly on the two corner men in the “Ego versus ego, Hair versus hair” build-up to the event which saw the likes of Mark Cuban (Dallas Mavericks Owner), Tony Hawk (the skateboarder), Ricki Lake (the tabloid talk show host), Richard Karn (Al from Home Improvement / the host of Family Feud), Will Sasso (MADtv), William Shatner (Star Trek), Wil Wheaton (Star Trek: The Next Generation), John Travolta, Cena’s old buddy, Kevin Federline, and even some guy called The Rock chip in to offer their tuppence on who needed a haircut. In fact, the publicity generated by Trump went beyond the usual 18-35 year-old male demographic, bringing WWE into the lifestyle magazines to the extent “Donald Trump” was the most searched name on the world wide web the week leading into WrestleMania.
Whilst the actual wrestling itself was (unsurprisingly) overshadowed by the collection of offbeat shenanigans and extracurricular activities involving Vince and Shane McMahon, ‘The Donald’, and Special Guest Referee Steve Austin (even the barber’s chair has its own entrance and theme tune!) that’s not to say it was bad. Umaga again showed off his ability to make his opponents look better than they are before the inevitable loss (the ending might have been the single most predictable result of all time).

Equally importantly the McMahon-Trump angle was a huge success financially. Drawing $5.38 million in ticket sales alone (making it the highest grossing one day live gate in WWE history) and a massive 1.2 pay-per-view buyrate, WrestleMania XIII became the highest-grossing pay-per-view in WWE history. Whilst it would be silly to suggest that Umaga was responsible for that it is nice to know he played his part in it well.

Good Or Evil?

“It’s going to take a miracle for Santino to win but Umaga’s not gonna give him time to pray” (Jerry Lawler, WWE Vengeance: Night Of Champions, 24/06/2007)

A fortnight after WrestleMania, the first Raw broadcast from Italy saw Umaga lose the Intercontinental Title to the debuting Santino Marella (who accepted Vince McMahon’s open challenge to the crowd) in what was dubbed the ‘Milan Miracle’. When the experiment to get Santino over as smiley underdog babyface failed, Umaga reclaimed the title in a brutal squash match on the 2nd July episode of Raw much to the crowds approval. Indeed if the chants of “One More Time!” not only during that match but at Vengeance a week earlier were anything to go by the crowd loved ‘The Samoan Bulldozer’. In a confusing piece of booking, Umaga seemed to be in the process of turning babyface as he began feuds with heels Carlito and Mr. Kennedy (defeating both in a Triple Threat Match at SummerSlam 2007), even teaming with old rival Cena to defeat Carlito and Randy Orton in the main event of the 13th August Raw from Madison Square Garden.

On the 27th August Raw, Umaga’s heel status was reaffirmed when he attacked Jeff Hardy (then returning from a Wellness Program induced suspension) during Hardy’s comeback match with Kennedy. At that point noone could have foreseen the scandal that would rock WWE just three days later. Before their feud could resume, Umaga himself being suspended after being listed as one of the customers of Signature Pharmacy bust which forced WWE to suspend ten wrestlers. The story was picked up by the New York Daily News, The Washington Post, ESPN The Magazine and Sports Illustrated.

On the next week’s episode of Raw, Umaga was written out of the storylines dropping the Intercontinental Title to Jeff Hardy and then later on the same show teaming with Carlito to lose a handicap match to Triple H. After the match, Hunter continued to beat up Umaga with a steel chair before nailing him with a sledgehammer thus providing the storyline explanation for his thirty day absence. Unfortunately, it wouldn’t be his last Wellness Program violation.

Upon his return the once unbeatable ‘Samoan Bulldozer’ seemed to lose momentum after being pinned by Triple H in two consecutive pay-per-views (No Mercy 2007, Cyber Sunday 2007). ‘Team Umaga’ also came out on the losing end of their Traditional Survivor Series Elimination Match with ‘Team Triple H’ (Survivor Series 2007) after Umaga fell victim to Jeff Hardy’s Swaton Bomb. In fairness he was made to look competitive in these confrontations but the general feeling amongst fans was that the once invincible ‘Samoan Smashing Machine’ was more vulnerable than ever.

2008-09

“You say ‘Umaga’, William Regal says ‘Umanga’. Either way he is ‘The Samoan Bulldozer’: he’s called that because he literally has bulldozed over the competition on Raw” (Jerry Lawler, WrestleMania XXIV)

Umaga kicked off the New Year by putting over Hardy again, this time in a thrilling Cage Match on the 7th January Raw that turned out to be one of the better matches of the year. A strong performances in 2008’s Royal Rumble (27th January,) in January, followed by Raw The Umaga Show (as ‘The Samoan Bulldozer’ was once again made to look like a star, particularly his elimination following each of the babyface’s finishers) in Raw’s Elimination Chamber Match (Umaga vs. Jeff Hardy vs. Chris Jericho vs. Shawn Michaels vs. HHH vs. JBL) at the following month’s No Way Out (17th February)

It seemed the character was being rehabilitated as an unstoppable monster. It didn’t last. Being selected by Raw GM William Regal to represent Raw resulted in him doing the job to Batista in a Raw ‘Inter-promotional Match’ versus SmackDown!’s Batistaat WrestleMania XXIV in a disappointing match during which Batista seemed peeved at the crowd’s football (soccer) stadium-style “Ooo Ooo Ooo-Mag-Ahh” chant.

The Samoan’s post-WrestleMania career saw the return of the Hardy-Umaga dynamic which climaxed with ‘The Rainbow-haired Warrior’ blasting him with a Swanton Bomb from the top of a production truck at One Night Stand (1st June).

The June 23rd ‘2008 Draft Special’ episode of Raw resulted in all three brands looking very different by the end of the night and Umaga on a new show. At the time I wrote that moving Umaga to SmackDown! was “the least surprising move, Umaga had needed this for a while. The only disappointing thing is that they didn’t move him a year ago.” Whilst the move of regular opponents Jeff Hardy and Triple H took away from the novelty a bit I was positive moving to the ‘Blue Brand’ would reinvigorate him and give the writing team a chance to rebuild him at a time when the character needed re-establishing and protecting. Not least because he had “a fresh set of undercarders to smash his way through in weekly squash matches… Then there is the big one: Umaga versus The Undertaker.”

Instead not much happened. One week after ‘The Draft’ he lost his SmackDown! debut to Batista (who was leaving for Raw) via disqualification, then he squashed some squash boys, worked a brief feud with Kennedy (another former Raw rival) and then seemed to be heading for a program with The Big Show until he suffered a torn PCL which kept him off the main roster for the remainder of 2008. Between rehabbing and working with the youngsters in WWE’s ‘Developmental Territory’ Florida Championship Wrestling, Umaga made his comeback on the 30th January SmackDown! squashed some more jobbers, and then disappeared for a while again after battling Triple H to a no contest on the 6th March SmackDown!.  

On 8th June, 2009 Fatu was released from WWE. At first glance the decision seemed a strange one since he had only recently returned to television (by attacking CM Punk as he was about to cash in his ‘Money In The Bank’ briefcase on the 1st May SmackDown!), had just been involved in a program with Punk (the two met on pay-per-view at Judgment Day and Extreme Rules) and was scheduled to feud with The Undertaker later in the year.
It was later revealed that the decision was based on a second Wellness Program violation and Fatu’s subsequent refusal to enter rehabilitation. The delay in releasing this information was due to the fact he didn’t technically break WWE’s ‘three strikes’ rule (a second failing actually carries a sixty day suspension). According to a statement WWE sent The Sun “consistent with the practice of announcing wellness policy violations, it should be noted that Umaga's termination was due to his second violation of the WWE Wellness Program and his subsequent refusal to attend a rehabilitation facility.”

Post-WWE

Having parted company with WWE rumours abounded that the big man was en route to TNA. Whilst this may well have happened eventually, Fatu’s first notable post-WWE appearance was on 11th July when he defeated Mr. Ken Anderson (aka Mr. Kennedy) at a World Wrestling Council show in Puerto Rico.

From an outsider’s perspective it seemed he was biding his time before signing with a major company (be it in the States or Japan) and according to JR’s barbeque blog he had lost some weight (“This is a huge shock to me as I thought Eddie was doing well and had lost some weight over the past several months.”).

His final matches came last week worked as part of Eric Bischoff and Hulk Hogan’s HulkaMania tour of Australia. Alongside Hogan, brother Rikishi and former WWE co-workers Ric Flair, Val Venis, and Mr. Anderson, Umaga worked shows in Melbourne, Perth, Brisbane and Sydney. In the latter he again defeated Anderson (again!) in what turned out to be his final match. In a morbid trivia note, in 2005 Anderson (as Kennedy) wrestled the late great Eddie Guerrero in his final match.

Outside the ring, Fatu seems to have been genuinely well liked and the outpouring of support he received in death, the photos of his trip to Australia and the stories about him being respected and loved in the locker (supposedly Randy Orton once stood up for him after Umaga was accused of ‘wearing tights that were in Triple H’s colours’) are testament to how highly he was regarded by his peers. TNA’s D'Angelo 'The Pope' Dinero(former WWE coworker Elijah Burke) posted an article on his website describing him as “one of the most gentle and nicest upper card superstars that Pope had ever crossed paths with, whose name was Eddie Fatu. Eddie immediately accepted Pope as a brother in the bond and treated Pope with the same respect that Pope gave him. Not one time did he ever get the big head. Not one time did he ever look down upon those whom he surpassed on his way to super stardom. Eddie was ALWAYS Eddie. Laughing, joking, and having fun was always a part of Eddie's daily work routine, and more importantly he was just a great guy.”

For someone who still follows wrestling closely I don’t really have that many favourite wrestlers anymore, but Umaga was easily one of them in recent years. I thought he had potential in 3 Minute Warning, then he went to AJPW and got really, really good. It was nice to see him come back to the States and get over as well as he did, especially with a gimmick so many were initially willing to dismiss. Whether it be squashing Shannon Moore or Val Venis (who always seemed to be the designated jobber when they wanted to rebuild Umaga), teaming with Taiyō Kea or wrestling for the WWE Title in an epic brawls he was one of the best in the business at what he did. I honestly consider that LMS match with Cena at the 2007 Rumble to be one of the best WWE matches of the decade. Big, fast, agile and aggressive - as a worker he really embodied a lot of the qualities I like in a wrestler. Even after the circumstances of his release, he was young and talented enough that I was fully expecting him to return to WWE at some point in the future.

So as someone who liked watching the big man it’s sad news to hear about another premature death in wrestling (36 is no age to go) and obviously much more than that for those who actually knew him particularly as he leaves behind a wife and young family.

My sincere condolences to his entire family and friends for their loss.

• آخرین ویرایش:شنبه 21 آذر 1388

ارسال به

در tna این هفته Homicide به احترام اوماگا اسم اون روی دست خودش نوشت

• آخرین ویرایش:-

ارسال به

• مروری بر زندگی‌نامه‌ی ادی "اوماگا" فاتو

جمعه‌ی گذشته ادی فاتو، كه در حرفه ی خودش به نامهایی همچون جمال، اِكمو و مهمتر از همه اوماگا معروف بود در سن 36 سالگی درگذشت. فاتو كه بی حركت در رخت خوابش افتاده بود توسط همسرش پیدا شده و به بیمارستان منتقل می‌شود اما حمله‌ی قلبی دوم نیز به سراغ او می‌اید تا دیگر او را در بین خود نداشته باشیم. در ایتدا روز جمعه خبرهای ضد و نقیضی در اوماگا اعلام شد و بعد خبر آمد كه اوماگا در وضع بسیار وخیمی قرار دارد. در این زمان پیام‌های بسیاری رو از سوی همكاران سابق او مانند جیم راس، كن كندی، وال ونیز، كندیس میشل، چاوو گررو،توری ویلسون و بابی لشلی در توئیتر اكانت هاشون شنیدیم. مدتی بعد یك روزنامه‌ی محلی با نام د هیوستون اگزامینر خبر مرگ اوماگا رو اعلام كرد كه توسط رسلینگ آبزرور نیز تایید شد. آبزرور نوشت:‌"فاتو حدود ساغت 6 بعد از ظهر بعد از حمله‌ی قلبی دوم در بیمارستان درگذشت." در این زمان از رسانه‌ها خواسته شده بود كه از ارائه‌ی اطلاعات نادرست و شایعه پراكنی بپرهیزند چرا كه اون میتونست وضع ناگوار خانواده‌ی فاتو رو بدتر هم بكنه.
آفا انوای این چنین به رسلینگ آبزرور گفت:"از طرف خانواده‌ی انوای و فاتو میگم كه از دست دادن اكی شوك بزرگی به ما بود. پسر ما، خواهرزاده‌ی ما، برادر، پسر عمو یا پسر دایی، شوهر و پدر ما از میان ما رفت و قلب ما رو شكست. واژه‌ها نمیتونند احساس هر یك از ما رو بیان كنند. مایه تسلی هست وقتی كه می‌بینیم اكی چگونه بین خانواده، همكاران، دوستان و بیش از همه طرفدارانش محبوب بود."

در اینجا قصد داریم تا نگاهی به كریر اوماگا بیندازیم و با او بیشتر آشنا بشیم.

• خانواده‌ی ساموایی

6 فوت و 4 اینچ قد و 360 پوند وزن و علامت قبیله‌ای نقاشی شده بر روی چهره، موهای بافته شده، فینیشر ساموان اسپایك و كلمه‌ی ساموا‌(SAMOA) خالكوبی شده بر روی شكم، ما را به یاد شكل و شمایل اوماگا می‌اندازند. عضو خانواده‌ی افسانه ای ساموا بودن كه افرادی همچون آفا، سیكا، د تونگا كید، سامو، ریكیشی، رُزی، مانو، بلك پیرل، ال ای اسموت و یوكوزونا(كه او هم در سن 34 سالگی بر اثر حمله‌ی قلبی درگذشت)، چندین بازیكن فوتبال آمریكایی‌(راگبی) و بوكسر سنگین وزن دیوید توآ هم از اعضای اون بودند باعث شد تا "ساموان بولدوزر" به كشتی علاقمند شود. ادی فاتو كه برادر كوچك تر سام فاتو‌(د تونگا كید، كه زمانی در دبلیو دبلیو اف تگ تیم هاكو بود) و همچنین سولوفا فاتو جونیور‌(ریكیشی) بود در تمرینات باشگاه ساموان ترینینگ سنتر كه تحت نظر دایی خودش آفا و سیكا انوای اداره می‌شد شركت كرد و در سال 1995 به لیگ وُرلد اكستریم رسلینگ كه در اختیار آفا بود پیوست. كمتر از یك سال بعد، ادی به همراه پسر دایی‌اش مت انوای كه او رو با نام رُزی می‌شناسیم با دبلیو دبلیو اف قرارداد امضاء كرد. با توجه به گیمیك گنگستر ساموایی اونها زمانیكه برادر بزرگ‌تر او یعنی ریكیشی با گیمیك ضد مواد مخدر و باندها كشتی می‌گرفت در راهرو قرار می گرفتند. این گیمیك خیلی سریع برداشته شد تا ادی شانس حضور در رینگ رو بدست نیاره و بعد به هارتلند رسلینگ آلیانس پیوست كه این لیگ یعنی HWA جایی بود كه با دبلیو دبلیو اف قرارداد داشت و میشه گفت مزرعه‌ی شكوفایی استعدادها برای دبلیو دبلیو اف بود. ادی و پسردایی‌اش با هم و به طور مستقل در لیگ های آمریكا و ژاپن مشغول به كار شدند. مدتی بعد ادی و متی سامو  تگ تیمی رو با عنوان "د ساموانز" تشكیل دادند و اولین موفقیتشون رو در لیگ WEW‌(وُرلد اینترتینمنت رسلینگ) با بردن كمربندهای هاردكور از تیم هیدكی هوزاكا و یوشینیری ساساكی در سال 2000 بدست آوردند. با بازگشت به آمریكا اونها وارد ممفیس چمپینشیپ رسلینگ‌(لیگی دیگر كه در رابطه با دبلیو دبلیو ای بود) شدند. حالا ادی نام اكمو‌(Ekmo) و مت نام كیمو‌(Kimo) رو برای خود انتخاب كردند و تگ تیم "د ایسلند بویز" رو تشكیل دادند. آنها در ممفیس چمپینشیپ رسلینگ سه بار برنده‌ی كمربندهای تگ تیم شدند كه بار اول اون رو بدست آوردند، باختند، دوباره بدست آوردند و بعد به برادران هاس‌(چارلی و راس) باختند و در اخرین مرتبه هم با شكست تیم معروف The Acolyte اون رو باز پس گیری كردند. پس از اینكه مكمن در ژوئن سال 2001 همكاری خودش رو با MCW پایان داد و استعدادهایی همچون برادران هاس، لنس كید، ویكتوریا و استیو بردلی با دبلیو دبلیو اف قرارداد امضا، كردند، د ایسلند بویز تنها ماندند و تصمیم گرفتند به لیگ HW نقل مكان كنند و در اونجا با شكست قهرمان سابق سبك وزن دبلیو سی دبلیو اون كاریجیز و شانون مور صاحب كمربندهای تگ تیم شده و در اخر اون رو به تیم بردلی و وال ونیز واگذار كردند.

• تری مینتز‌(O3 Minutes)

"گروه بیلی و چاك ترسیده‌اند و اون تغییر نخواهد كرد. مهم نیست كه اون پنجاه سال، شانزده ماه یا سه دقیقه‌ی آخر باشه... یك دقیقه صبر كن، فقط من به تری مینتز گوش میدم؟ (این جمله رو اریك بیشاف در اسمك‌دان دوازدهم سپتامبر 2002 گفت.
در سال 2002 دبلیو دبلیو ای تصمیم گرفت كه اونها رو به لیگ اصلی وارد كنه و تشخیص داد كه زمانش فرا رسیده. اولین حضور اونها در راء 22 جولای بود كه به دی لو براون و شاون استیسیك حمله كردند. ادی با نام جمال و مت با نام رُزی، تری مینتز وارنینگ رو تشكیل داده بودند. اریك بیشاف اعلام كرده بود كه هر كس جلوی راه او قرار بگیره مورد ضرب و شتم تری مینتز قرار خواهد گرقت. حملات رندوم باعث شد تا گیمیك اونها موفق از آب در بیاد و در طول این هفته ها اونها به افرادی مانند مولاه و مئه یانگ، مینی داست، معرف رینگ لیلیلان گارسیا، بیگ شو، "سوپرفلای" جیمی اسنوكا، جف هاردی و حتی دو زن جوان در بك استیج حمله كردند. اریك بیشاف نام این حملات رو "The Bisch" گذاشته بود. در یكی از به یاد ماندنی‌ترین لحظات اونها مراسم ازدواج بیلی و چاك در اسمك‌دان 2002 رو بر هم زدند. بعد از اینكه ریكو به نقش هیل تغییر پیدا كرد و به دستور اریك بیشاف، تری مینتز وارنینگ وارد عمل شدند و جمال به منیجر اسمك‌دان استفنی مكمن و چاك پالومبو ساموان دراپ زد قبل از اینكه اعضای اسمك‌دان به رینگ بیان، اعضای راء به میان تماشاگران رفتند. دو هفته بعد تری مینتز وارنینگ در اولین مسابقه‌ی رسمی خودشون در تاریخ 22 سپتامبر در آنفورگیون موفق به شكست بیلی و چاك شدند. این تگ تیم به نظر می‌رسید كه آینده‌ی درخشانی داشته باشه و در آینده پركارتر ظاهر بشه. در راء 14 اكتبر جمال به هال آو فیمر دبلیو دبلیو ای پت پترسون، ساموان دراپ میزنه و بعد از اینكه تری مینتز وارنینگ از جمال، رُزی و ریكو تشكیل میشه نگاه متفاوت تری به این تیم میشه و اونها تا ماه نوامبر بخش عمده‌ای از شوء ها رو تشكیل می‌دادند. پس از شكست دادن تیم بوبا ری دادلی و جف هاردی در راء 4 نوامبر و تیم بوباری دادلی و اسپایك دادلی در راء 11 نوامبر، تری مینتز وارنینگ در سروایور سیریس و مسابقه‌ی الیمینیشن تیبلز مچ مقابل تیم بوباری و اسپایك دادلی و جف هاردی شكست خوردند كه در اون شب دی وان دادلی نیز دخالت داشت. در راء شب بعد نیز تری مینتز به تیم دادلی ها (بوباری، دی وان و اسپایك) باختند. پس از این دو شكست، تری مینتز اكثرا با دادلی ‌ها درگیر بودند و اغلب اونها رو هم با شكست پشت سر گذاشتند. این تیم همچنان در دبلیو دبلیو ای فعالیت داشت و هم جمال و هم رُزی در رویال رامبل 2003 نیز شركت كردند تا اینكه آخرین حضور انها به راء 12 و 19 می 2003 و شكست برابر دادلی بویز برمی‌گشت. در یكم ژوئن 2003 و در مسابقات هیت، تری مینتز در برابر تیم مِیون و تامی دریمر قرار گرفتند و بعد از اون جمال توسط دبلیو دبلیو ای از كمپانی كنار گذاشته شد و ظاهرا دلیل اون هم درگیری جمال با یك افسر پلیس در یك كلوب شبانه بوده.

• ژاپن

بعد از جدایی، ادی فاتو مدتی به NWA-TNA پیوست و در تاریخ 24 سپتامبر 2003 با نام اكی به همراه سانی سیاكی تیم شد. اكمو در طول دوران كوتاه خودش در تی ان ای چند پیروزی رو از جمله در برابر آمریكن ماست وانتد بدست اورد اما در نهایت ترجیح داد به ژاپن بره. یكی از مسابقات جالب اكی در تی ان ای باخت به تیم سی ام پانك و جولیو دنیرو در یك تگ تیم مچ بود. اكی در ژاپن به لیگ NJPW پیوست و در آنجا هم موفقیت‌های تگ تیم زیادی رو در برابر بزرگان اون لیگ بدست آورد و برای اولین بار در كریرش تصمیم گرفت تا با نام جمال به طور انفرادی كار كنه. اسپرینگ بورد البو، مونسالت، چوكسلم یك دستی، ترنباكل پاوربمب و سوپرفلای استایل اسپلش از جمله فنون او در آن زمان بود كه برای فردی در اندازه‌های او بسیار ایده ال بود. اكی در این دوره هم صاحب موفقیتهایی شد و درخشش او باعث شد تا دبلیو دبلیو ای در دسامبر 2005 قرارداد دیگری با او به امضاء برسونه. آخرین مسابقه ی او در لیگ NJPW در یكم دسامبر 2005 بود كه به همراه كی و میچینوكو در برابر تیم ساساكی، ناكاییما و آكیرا رایجین پیروز شدند.

• دِ ساموان بولدوزر

بر خلاف دیگر قراردادهای دبلیو دبلیو ای كه در ابتدا در OVW مشغول به فعالیت می‌شدند ادی این بار در همان لیگ اصلی شروع به فعالیت كرد. در واقع به غیر از تنها یك شب كه در دارك مچ نهم ژانویه شاهد تشكیل دوباره ی تری مینتز وارنینگ بودیم، ادی فاتو دیگر در هیچ برنامه‌ای حضور پیدا نكرد تا مشخص بشه دبلیو دبلیو ای برنامه ریزی ویژه‌ای برای او داره. یك شب بعد از رسلمنیای 22 در راء سوم آپریل 2006، آرماندو استرادا وارد میشه و حریف جدید ریك فلیر رو معرفی میكنه و ادی فاتو با نام درون رینگ اوماگا به زد و خورد نیچر بوی ریك فلیر می پردازه تا اولین حریف اوماگا شانزده بار قهرمان جهان ریك فلیر باشه. در واكنش‌های اولیه احتمال داده شد كه این نام جدید به منظور ادای احترام به رهبر سابق سیاه پوستان نیوزلند با نام تاما اوماگا باشد و این گیمیك جدید چهره‌ای خشن و منفی داشت. در شخصیت اوماگا، ادی با پای برهنه كشتی می‌گرفت و بسیاری از حركات دنیای وحشی كه دایی او در دهه‌ی هفتاد انجام می‌داد رو پیروی كرد. در ابتدا كار كمی مشكل بود اما اوماگا توانست رفته رفته نظر طرفداران رو به خودش جلب بكنه و الیته نام بسیار جالبی رو هم برای خودش داشت به عنوان بولدوزر ساموایی یا همان ساموان بولدوزر (Samoan Bulldozer).
در بكلش 2006 اوماگا گام اول رو محكم برداشت و ریك فلیر رو شكست داد، ركورد شكست ناپذیری خودش رو در برابر افراد بزرگی همانند تریپل اچ، شاون مایكلز، كین، جان سینا و ... ادامه داد. در واقع اوماگا مصوب اصلی انتقال كین به اسمك‌دان بود. در راء 9 اكتبر كه به صورت مخصوص و سه ساعته بود مسابقه‌ای بین كین و اوماگا برگزار شد كه بازنده باید راء رو ترك می كرد و اوماگا با شكست كین او رو به اسمك‌دان فرستاد. پس از این اتفاق در سایبر ساندی در تاریخ پنجم نوامبر 2006، مردم باید به سه سوپراستار رای می‌دادند تا حریف اوماگا مشخص بشه. این سه نفر سندمن از ای سی دبلیو، كریس بنوا از اسمك‌دان و كین هم از اسمك دان بودند كه كین بیشترین رای رو میاره و اوماگا این ار هم با زدن دو ساموان اسپایك پیروز میشه و یكی از بهترین مسابقاتش رو تا اون روز رقم میزنه. شب بعد دشمنی اوماگا با قهرمان وقت دبلیو دبلیو ای جان سینا شكل می‌گیره و در سروایور سیریس این دو در تیم مقابل یكدیگر حضور داشتند كه اوماگا كه در تیم بیگ شو حضور داشت در همون ابتدا با زدن یكی از اعضای تیم جان سینا با مانیتور، دی كیو كرد اما همچنان شكست ناپذیری او باقی موند. شب بعد استرادا قهرمان دبلیو دبلیو ای رو چلنج میكنه و مسابقه ی بین اوماگا و جان سینا در نیو یرز روولوشن 2007 تصویب میشه و اوماگا سال 2006 رو با شكست ناپذیری به پایان می‌رسونه. اما چهره‌ی اوماگا خطر ناك تر و غیر قابل مهارتر نشون داده شد زمانیكه در راء 11 دسامبر‌(تریبیوت تو د تروپس) اوماگا جف رو شكست میده و به ضرب و شتم او ادامه میده و در نهایت هم به جف و هم به داور ساموان اسپایك میزنه. با این روال اوماگا به یكی از معروف ترین چهره‌های كمپانی تبدیل شد. اوماگا از اواخر سال 2006 تا اوایل سال 2007 نقش به سزایی رو در شوءها ایفا می‌كرد. شاید اوماگا پتانسیل افرادی مانند سینا و باتیستا و لجندهایی چون شاون مایكلز و اندرتیكر رو نداشت اما همواره در مسابقات حساسی حضور داشت. تركیب اوماگا/استرادا نیز خیلی خوب جواب داده بود و استرادا هم نقشش رو در جریان خارج از مسابقه فوق العاده بازی می‌كرد. قبل از پایان هر مسابقه استرادا یك سیگار برگ رو از كت خودش بیرون می اورد و اون رو تمیز می‌كرد و بعد از وسط به دو قسمت نصفش می‌كرد و این برای اوماگا به معنی زدن ساموان اسپایك بود. برای اوماگا اجرای كاراكتر انسان اولیه و شكست ناپذیر بودن اون هم در عصر توسعه و اوایل قرن 21 بسیار موفقیت آمیز بود. پس از یكم ژانویه و شكست سینا در برابر جاناتان كوچمن اون هم با دخالت اوماگا این دو در پی پر ویو با هم روبرو شدند. در این مسابقه اوماگا با رول آپ شكست خورد. این مسابقه برای خود سینا هم غیر منتظره بود كه بدون حتی انجام حركت آنچنانی‌(یا همان وحشیانه) از سوی اوماگا پایان یافت. شاید به نوعی این اتفاق رو می‌شد به فال نیك گرفت كه شخصیت اوماگا قوی‌تر از قبل نمایان بشه. آرماندو استرادا از منیجر اون زمان راء یعنی جاناتان كوچمن میخواد كه نوع مسابقه ی بعدی رو خودش انتخاب كنه و بدین ترتیب سینا واماگا این بار در یك لست من استندینگ مچ مقابل هم قرار گرفتند. یكی از به یاد ماندنی ترین لحظات از اوماگا در هنگام امضای قرارداد این مسابقه رخ داد كه سینا به سمت استرادا حمله میكنه اما در راء 22 ژانویه سینا در یك هندیكپ مج مقابل كوچمن و استرادا قرار می‌گیره و اوماگا دخالت میكنه و از بالای رینگ بر روی سینا كه روی میز افتاده بود سوپرفلای اسپلش میزنه. در رویال رامبل در یك رقابت فوق العاده زیبا و هیجان انگیز این بار هم اوماگا در كسب كمربند ناكام ماند. استرادا طنابهای رینگ رو باز كرده بود و سینا با استفاده از اونها اوماگا رو در اختیار می گیره و با اجرای اس تی اف پیروز میشه.
بعد از این مسابقات و در راء 19 فبریه، وینس مكمن اوماگا رو نماینده و مبارز خودش در رسلمنیای 23 اعلام میكنه كه در همون شب اوماگا با شكست جف هاردی اولین قهرمانی خودش رو بدست میاره و صاحب كمربند بین قاره ای میشه. اما بعد از اون لشلی و اوماگا در جنگ میلیاردرها (بتل آو بیلیونر) درگیر شده و در طول این درگیری یك داور مخصوص با نام استون كلد هم برای مسابقشون انتخاب میشه. این درگیری بتل بیلیونر خیلی صدا میكنه به طوریكه زمزمه هایی مبنی بر حضور مارك كیوبن (مالك دالاس موریكس)، تونی هاوك، ریكی لیك، ویلیام شاتنر، ویل ساسو، جان تراولتا‌(از دویتان قدیم جان سینا) و كوین فدرلاین و حتی د راك هم شد اما در نهایت دونالد ترامپ وارد ماجرا شد و خود این قضیه ثابت می‌كرد كه اوماگا در چه رویداد مهمی به كار گرفته شده و دبلیو دبلیو ای اعتماد زیادی به او داره. بدون در نظر گرفتن نتیجه، اوماگا بار دیگه توانایی های خودش رو به رخ همه كشید. این رسلمنیا كه یكی از مهمترین رویدادهای اون همین بتل بیلیونر بود درامد 5,3 میلیون دلاری از طریق بلیط فروشی داشت و خرید دی‌وی‌دی اون هم بسیار بالا بود و میشه گفت بعد از رسلمنیای 13 پردرامدترین رسلمنیای تاریخ بود.
بعد از رسلمنیا هم اتفاق عجیبی برای اوماگا افتاد كه در یكی از راء ها كه در ایتالیا انجام می‌شد با دخالت بابی لشلی كمربند بین قاره ای رو به یك تماشاگر‌(سانتینو مارلا) واگذار كرد. اما اوماگا موفق شد در ونجنس همان سال عنوان قهرمانی خودش رو پس بگیره و به قول جری لاور برد سانتینو بیشتر شبیه معجزه بود اما اوماگا هیچ فرصتی نداد تا سانتینو از قهرمانی خودش لذت ببره و اون رو پس گرفت. در سامراسلم 2007 اوماگا در یك تریپل ترت مچ در برابر كندی و كارلیتو قرار گرفت و هر چند كه در اون زمان نقش هیل داشت اما فریادهاای رو از بین تماشاگران می‌شنیدیم كه می گفتند:"ساموان بولدوزر" و اوماگا برای لحظاتی هم كه شده به بیبی فیس تبدیل شد و از كمربندش دفاع كرد. در راء 27 آگوست اوماگا در مسابقه ی بین هاردی و كندی دخالت میكنه و به جف سوپزكیك میزنه. در جریان یك ماجرا مربوط به داروها، دبلیو دبلیو ای مجبور میشه ده سوپراستارخودش رو به حالت تعلیق در بیاره كه اوماگا یكی از آنها بود و به همین دلیل در راء هفته ی بعد اوماگا در یك مسابقه كمربند خود رو به جف هاردی واگذار میكنه.

• 2008 - 2009

اوماگا سال جدید رو هم با مسابقه با جف هاردی آغاز كرد و در راء هفتم ژانویه در برابر جف قرار گرفت و مطمئنا یكی از زیباترین مسابقات سال 2008 هم بود. بعد از اون اوماگا تا دقایق پایانی رویال رامبل در رینگ بود. در الیمینیشن چمبر راء در نو وی اوت پس از دریافت چندین فینیشر پیاپی حذف شد. برای مسابقه رسلمنیا او در مقابل باتیستا قرار گرفت. مسابقه‌ای كه نبرد راء در برابر اسمك دان بود. ویلیام ریگال، اوماگا رو انتخاب كرد و ویكی گررو باتیستا رو. در اون مسابقه هم فریادهایی با این صدا رو می‌شنیدیم كه می‌گفت:"اوووووو ماااااااا گااااااا ...". بعد از رسلمنیا اوماگا برای یك مرتبه ی دیگر هم با جف درگیر شد و سوانتان بمب فراموش نشدنی جف از روی كامیون هم در اون مسابقه رخ داد. در بیست و سوم ژوئن همان سال اوماگا به اسمك دان درفت شد تا با چهره‌های جدیدی رو برو بشه. اوماگا اولین مسابقه‌اش در اسمك‌دان رو در برابر باتیستایی برگزار كرد كه او هم به راء درفت شده بود. به نوعی ریمچ رسلمنیای 24 رو شاهد بودیم كه باتیستا با دی كیو موفق به شكست اوماگا شد. بعد از اون اوماگا چند مسابقه سبك رو انجام داد و مدتی هم با كندی درگیر شد تا اینكه به دلیل پارگی رباط صلیبی او مجبور شد از مسابقات برای مدتی دور بماند. در طول مدت مداوا اوماگا یك بار هم در اف سی دبلیو حاضر شد تا از نزدیك شاهد فعالیت این لیگ بازیكن ساز باشه. غیبت اوماگا تا اوایل سال 2009 ادامه داشت تا اینكه اوماگا به اسمك‌دان بازگشت و در هفته‌های ابتدایی در برابر چند جابر قرار گرفت. اما مهمترین مسابقه ی اوماگا بعد از بازگشت در برابر قهرمان دبلیو دبلیو ای تریپل اچ در تاریخ ششم مارچ بود كه با دخالت لگسی ناتمام ماند. بعد از این مسابقه باز هم شاهد غیبت اوماگا بودیم و او در رسلمنیای 25 هم حضور نداشت تا اینكه در تاریخ 1 می برگشت و با مستر مانی این د بنك سی ام پانك درگیر شد. اوماگا در طول درگیری با پانك در دو پی پر ویو حضور داشت كه در جاجمنت دی پیروز شد اما در مسابقه ی ساموان استرپ مچ در اكستریم رولز شكست خورد و این مسابقه آخرین حضور او در دبلیو دبلیو ای بود چرا كه اوماگا در تاریخ هشتم ژوئن توسط كمپانی كنار گذاشته شد. این تصمیم بسیار عجیب بود چرا كه گفته می‌شد رایولری بین اوماگا و آندرتیكر از مدت ها قبل برنامه ریزی شده بود. بعدها دلیل این كار زیر پا گذاشتن برنامه‌های پزشكی دبلیو دبلیو ای اعلام شد.

• تنها - خارج از دبلیو دبلیو ای

پس از كنار گذاشته شدن اوماگا خبرها و شایعات زیادی منتشر شد كه او به تی ان ای خواهد پیوست. در این مدت اوماگا در یك مسابقه نمادین در پورتوریكو (در تاریخ 11 جولای) در برابر كن اندرسون قرار گرفت كه شكست خورد. بعد از این خبرهایی شنیدیم مبنی بر اینكه اوماگا با یكی از كمپانی‌های آمریكایی یا ژاپنی قرارداد خواهد بست و جی آر در بلاگش این چنین نوشت:"فكر كنم این اتفاق(كنار گذاشته شدن از دبلیو دبلیو ای) یك شوك بزرگ برای ادی بوده به طوریكه او نسبت به چند ماه قبل چند كیلو وزن كم كرده." اما اخرین مسابقات اوماگا در تور هالكامنیا انجام شد. ادی با اریك بیشاف قرارداد این تور رو بست. در كنار ادی برادرش ریكیشی و افراد مهم دیگری از جمله ریك فلیر، كن اندرسون و وال ونیز نیز در این تور حضور داشتند. اوماگا هم درست مثل ادی گررو اخرین مسابقه‌اش رو در برابر كندی انجام داد.

در بك استیج به نظر ادی چهره‌ی محبوبی داشت و در عكس‌های تور هالكامنیا این كاملا مشخص بود.‌(ظاهرا یك بار كه اوماگا لباس‌های تریپل اچ رو به تن كرده بود و مطمئنا باعث گشاد شدن آنها شده بود، رندی اورتن از او دفاع كرده بود). الیجا بورك نیز یك بار در گذشته در وبسایتش اینگونه نوشته بود كه: یكی از بهترین و لطیف ترین كسانی كه من تا كنون باهاش كار كردم ادی فاتو بوده. به گفته ی اطرافیان، خنده، شوخی و لذت با هم بودن از كارهای روزانه ی ادی فاتو بود و او فقط جثه‌ی بزرگتری نسبت به بقیه داشت. سرانجام ادی فاتو در تاریخ چهارم دسامبر 2009 بر اثر حمله‌ی قلبی خانواده و دوستان خودش رو تنها میزاره. بعد از این اتفاق هم خبرهایی بود مبنی بر اینكه قرار بوده او به زودی و احتمالا برای رویال رامبل به دبلیو دبلیو ای برگرده.

• پیام‌های تسلیت

در همین رابطه عده ای از مقامات و كشتی‌گیران پیغام‌هایی رو در فیس بوك و توئیتر در رابطه با مرگ ادی فاتو دادند:

» شانون مور: روحت شاد ادی... برای تو عشق و احترام  قائلم. ما تو رو از دست دادیم و من اوقاتی رو كه با هم بودیم رو گرامی خواهم داشت.

» كریستوفر دنیلز: روحت شاد ادی فاتو. خیلی خوشحالم كه مدت زمان كوتاهی در جایی بودی كه ما هستیم.

» دانگلو داینرو: این سخته، خیلی سخت. قلب من برای همسر، فرزندان و خانواده ی اوماگا میسوزه.

» آلیسون دنجر: روحت شاد اوماگا، من از مهربانیتان در ملاقات با شما سپاسگزارم. من با خانواده ی شما همدردی می كنم و فكر من مشغول چیزیست كه اونها بعدا نیاز خواهند داشت.

» هاریكین هلمز: دل شكسته. صحبتی ندارم.

» جرمی بوراش: روحت شاد ادی فاتو.

» كن اندرسون: ما هر دو در اون شب به دنبال یك هدف بودیم و به عقیده من ماموریت پایان یافت. اِكی واقعا به همسرش عشق می ورزید و به فرزندان خودش افتخار می كرد. من خاطرات شگفت انگیز، ناراحت كننده و خنده دار(چیزهایی كه از خنده روده بر می‌شدیم) زیادی با او داشتم.

» مت هاردی: من امشب برای انجام كاری به شریو پورت‌(شهری در امریكا) اومده بودم. از شنیدن خبر اِكی بسیار متاثر شدم. لطفا برای او دعا كنید.

» جان بردشاو لیفیلد: وقتی خبر مرگ ادی فاتو رو شنیدم خیلی متاسف شدم. در آخرین حضورهای من در دبلیو دبلیو ای در برخی مقاطع با همدیگه تگ تیم بودیم. اوماگا هنوز دوست من خواهد بود. لذت بردن از خانواده و دوستان یك زندگی خوب هست. بنابراین یك روز رو هم از دست ندید و از زندگی امروزتون لذت ببرید.

» سامو انوای: از همه متشكرم، روحت شاد (یكی از بستگانم)! ما تو رو دوست داریم.

» عبدالله د بوچر: ادی "اكی" فاتو مرد وظیفه شناس خوبی بود. او الان در جایی بالاتر در كنار پروردگار هست. با خانواده‌اش هم احساس هستیم اما با خودش نه بلكه الان اون جایی هست كه همه‌ی ما فقط میتونیم آرزو داشته باشیم كه اونجا باشیم. در بهشت.

» ویتو لوگراسو: من واقعا فكر می كنم كشتی كج افراد زیادی رو از دست داده است. 19 سال با ارزش. من میدونم كه الان برای ادی چه اتفاقی افتاده. اون الان در گوشه ای از بهشت هست. من واقعا غمگینم و امیدوارم كه این یك دریچه برای سایر پیغام‌های فیس بوك باشه. از زندگی لذت ببیرید و سعی كنید به كارهایی كه مثبت هستند فكر كنید. اگر چیزی هست كه شما رو ازار میده بدون رودربایستی به دوستتنان بگید. (این كار) از شما یك انسان میسازه. من اولین نفر هستم كه اعتراف میكنه زندگی میتونه سخت باشه.

» تراویس تامكو: اكی تو برای من خیلی خوب بودی و یادم میاد وقتی تنها یك بادیگارد بودم و میخواستم كشتی گیر بشم تو به من خیلی كمك كردی، حالا رفتی؟ تو خیلی راحت رفتی. خنده‌هات دوست داشتنی بود و یك فرد وظیفه شناس بودی و با تو بودن خیلی لذت بخش بود. شاید این آرزوی خدا بود. اما من آرزوداشتم با تو خداحافظی كنم. من برای همسر، جونیور‌(ریكیشی) و آرامش خانواده ات دعا می‌كنم برادر! جای تو خیلی خالی هست. دوسِت دارم.

• آخرین ویرایش:جمعه 20 آذر 1388

ارسال به

تهنا به عشق این که روزی به کشتی کج حرفه ای بیادش هر روز تو نت خبرها دنبال میکردم که الان دیدم نوشته که

اوماگا بولدوز کشتی کج به همین راحتی مرده ...............

خانواده "اِنوای" یك بیانیه در رابطه با مرگ ادی فاتو ملقب به "اوماگا" اعلام كردند. از اینكه نه تنها یكی از عضو های خانواده خود بلكه یكی از عضوهای خانواده پرورسلینگ را از دست داده اند احساس ناراحتی كردند.

ادی فاتو ملقب به اوماگا بعد از اینكه از تور هالكامنیا از استرالیا بازگشت، روز گذشته در منزل وقتی در خواب به سر میبرد دچار حمله مغزی و خونریزی شد و به بیمارستانی در هیوستون در ایالت تگزاس منتقل شد. ضمن اینكه یك تیم پزشكی از بیمارستان متدیست هم به بیمارستان هیوستون انتقال داده شد اما در بیمارستان یك سكته دیگر به اوماگا دست میدهد و تلاش های پزشكان نتیجه ای را در بر ندارد و سرانجام اوماگا توان مقابله با مرگ را پیدا نمیكند و فوت میكند.

اوماگا بامداد امروز در سن 36 سالگی در هیوستون تگزاس فوت كرد. در حالی كه ما برای درگذشت او ناراحت و غمناكیم و خاطرات خوبی از او به یاد داریم. ناراحتیم از اینكه در آینده اوقات خوبی میتونستیم با او داشته باشیم و لبخند های زیادی برای كارهای او در رینگ به لب داشته باشیم. گرچه خاطراتی كه از او داریم فراموش نشدنیست.

خبرگذاری PWI از مطبوعات و طرفداران خواهش كرد كه در طی این زمان سخت با خبرهای كذب و دروغی به حریم شخصی خانواده "اِنوای" كه از شرایط روحی خوبی برخوردار نیستند تجاوز نكنند. بلكه خواهش كرد تا برای شادی روح ادی فاتو دعا كنند. مسلم است بدترین چیزی ممكنه اتفاق بیفته این است كه اطلاعات غلطی فاش بشه و ممكن است  وضعیت روحی خانواده "اِنوای" از شرایط فعلی وخیم تر شود.

خانواده اوماگا اعلام كرد كه تشكر میكنیم از هر كسی كه با ما همدری و برای روح او دعا كردند. از همه میخواهیم كه یاد ادی فاتو را زنده نگه دارند.

اما سایت دابلیو دابلیو ای هم با انتشار یك بیانیه از اتفاق رخ داده احساس تاسف كرد و از زحمات اوماگا برای كمپانی تشكر كرد و صبر را برای خانواده او آرزو كرد.

• دو نكته:

آخرین مسابقه اوماگا در تور هالكامنیا در استرالیا بود كه مقابل مستر كندی انجام شد. در سال 2005 هم فاینل مچ ادی گررو مقابل مستر كندی بود.

• آخرین ویرایش:شنبه 14 آذر 1388